Пётар Весялоўскі
![]() Надмагільле Пятра Весялоўскага | |
![]() Герб «Агончык» | |
Асабістыя зьвесткі | |
---|---|
Нарадзіўся | невядома |
Памёр | 1619 |
Пахаваны | |
Род | Весялоўскі |
Бацькі | Пётар Весялоўскі Кацярына з Валовічаў |
Жонка | Соф’я зь Любамірскіх |
Дзеці | Крыштап |
Дзейнасьць | дзяржаўны дзяяч |
Пётар Весялоўскі (? — па 10 верасьня 1619[2]) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Падскарбі дворны (1590—1598), маршалак надворны (1598—1615) і вялікі літоўскі (з 1615).
Трымаў Тыкоцінскае і Ковенскае (з 1592) і Васількаўскае (з 1603) староствы.
Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Piotar_Viesia%C5%82o%C5%ADski._%D0%9F%D1%91%D1%82%D0%B0%D1%80_%D0%92%D0%B5%D1%81%D1%8F%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D1%81%D0%BA%D1%96_%28J._Aziamb%C5%82o%C5%ADski%2C_1840%29.jpg/130px-Piotar_Viesia%C5%82o%C5%ADski._%D0%9F%D1%91%D1%82%D0%B0%D1%80_%D0%92%D0%B5%D1%81%D1%8F%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D1%81%D0%BA%D1%96_%28J._Aziamb%C5%82o%C5%ADski%2C_1840%29.jpg)
Прадстаўнік шляхецкага роду Весялоўскіх гербу «Агончык» зьменены, сын Пятра і Кацярыны з Валовічаў. Атрымаў адукацыю ў нямецкіх рэфармацыйных унівэрсытэтах, пазьней перайшоў у каталіцтва.
Займаў шэраг дзяржаўных пасадаў, у тым ліку каралеўскага сакратара. Быў адным з 6 прадстаўнікоў ад шляхецкага стану на канвакацыйным сойме 1573.
Збудаваў у Беластоку палац паводле праекту архітэктара Якуба Брэтвуса. Меў летнюю рэзыдэнцыю ў вёсцы Каменная каля Дубровы Беластоцкай. Фундаваў мураваны Фарны касьцёл ў Беластоку, а таксама касьцёл у Старой Каменнай. Апошні ў наш час зьяўляецца найстарэйшым драўляным збудаваньнем Падляшша.
У 1579 ажаніўся з Соф’яй Любамірскай, у шлюбе зь якой меў сына Крыштапа.
Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]
- ^ Українська Вікіпедія (укр.) — 2004.
- ^ Андрэй Радаман. Весялоўскія // ВКЛ. Энцыкл. — Мн.: 2005 Т. 1. С. 404.
Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]
- Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — 684 с. — ISBN 985-11-0314-4
Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]
Пётар Весялоўскі — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў